@okuryazarkitaplar Family Makes Its Mark at TÜYAP!

 

 The Istanbul TÜYAP Book Fair, held between 13 and 21 December, hosted a very special gathering this year. The @okuryazarkitaplar culture, arts and literature community, led by its founder and coordinator Kadir Temür, took its place at the fair with 33 distinguished authors and their valuable works, meeting with literature enthusiasts. A Bridge of Friendship Extending from Digital to Hearts

For the @okuryazarkitaplar family, this fair was not just a place to display books; it became a festive gathering where friendships that began online were strengthened through face-to-face meetings, handshakes, and hugs. At our stand, our authors met with their readers and signed their books; meanwhile, they enjoyed tea together, accompanied by homemade pastries and cakes, and engaged in warm conversations. Our authors, who came from all corners of Turkey to Istanbul's magical fair atmosphere, took pride in experiencing this excitement first-hand. Authors who were unable to attend in person shared in this great excitement by sending their books and following the process from their screens.

The Pulse of Literature Taken with Kadir Temür

Our coordinator, Kadir Temür, was constantly on the move throughout the fair. He conducted individual interviews with all participating authors, enabling them to introduce themselves and their works. He also filmed special promotional videos for each work, gifting the authors with unforgettable digital archives.

The @okuryazarkitaplar team played an active role not only at their own stand but throughout the entire fair. Embarking on their journey with the motto ‘leave no stone unturned,’ our team conducted interviews with dozens of authors, popular or not, and brought the heart of the fair to social media with over a hundred Instagram live broadcasts.

Meaningful Thanks and Future Vision

One of the most meaningful moments of the fair was the live broadcast featuring Kadir Temür and Ms. Gözde Baştımar, Marketing Manager of TÜYAP Fair Management. During this thank-you interview on behalf of our community, flowers were presented to Ms. Baştımar. Gözde Baştımar thanked our team for our contribution to promoting the fair and stated that they would be delighted to see the @okuryazarkitaplar family among them in the coming years.

Our creative writing instructor, Elif Ece Kırımlı, was also present at our stand over the weekend, welcoming students, our authors, and readers. The discussions on literature held by Kırımlı and Temür were followed with great interest on social media.

Our Authors and Their Works at the Fair

The authors in this impressive line-up and the works they have contributed to the literary world were as follows:

Gülşah Çetiner (Blind Love), Esin Tarakçıoğlu (Silent Hearts Rising from the Ashes, Breezes from Life), Ülya Nur (Mirror of the Soul, Dust of Memories, The Adventures of Cücünnü and Ecünnü, Grandmother and Grandchildren), Uğur Apçin (Without Me), Mahsun Erdoğan (Living Love in Schizophrenia), Nur Ateş Alver (In Search of the Fairy Tale Bird), Ganime Ahras (The Most Beautiful Form of Pain), Dilek Özipek (Let the Market Game Begin, Labyrinth Find Me), Orhan Özer (Black Rose), Elif Ece Kırımlı (Chance Encounters), Nuray Ertaş Balcı (The Great Plane Tree, Miracle), Perihan Koçyiğit (Reunion, King Alfred), Muhittin Çiftçi (The Silent Table), Kübra Çakar (The Secret Is Within You), Taner Durmaz (The Yellow Bride, Moşi, Nebun, Mum, Am I Sick?, Desert Love), Fatma Sözen (From Ada's Notebook), Kader Yıldız (You Are My Greatest Fear), Selim Öztürk (The Kavlan Trees), Hamit Doğan (Unauthorised Words, The Man in the Barrel, The Sleep of Words, Concrete Flowers), Rüzgar Doğan (Nine Guards), Gülsel Kaya (Fruit Island, My Struggle for Life, False Feelings), Tuğçe Biryol (Then Silence Spoke, I Swallowed Half a Breath), Hüseyin Burak Uçar (The Dreamer, Magical Reality, The Frequency of Success), Gülçin Granit (You Scratched My Patience, Selahattin, When the Ant Became King), Gözde Görmez (Calling Out to My Love, Everything About Love, Who is a Woman, From Prohibition to Prostration), Nejdet Bezgen (I Travel the World with Lovely Paws - Antarctica, I Travel the World - Turkey, Journey into the Mystery of History with Explorers) and Medine Mehtap (The Secret in the Heart, Breezes from Life). Stepping into Tomorrow with Greater Awareness

Our coordinator, Kadir Temür, expressed his gratitude to the entire @okuryazarkitaplar family and emphasised that this collaboration and unity of hearts should continue forever. With the belief that the experiences gained and lessons learned throughout the fair will shed a much more conscious light on future writing endeavours and fair participations, we extend our heartfelt love to all book lovers.

Here's to meeting again at many more book fairs, hand in hand and pen to pen!

Bir Hayal Daha Gerçek Oluyor @okuryazarkitaplar TÜYAP’da

Türkiye’nin kültür, sanat ve edebiyat alanında yıllardır üretim yapan ve yazarlarla birlikte birçok başarıya imza atan, fuarlara katılan @okuryazarkitaplar, bu yıl ilk kez 42. Beylikdüzü TÜYAP Kitap Fuarı’nda yerini alıyor. Sanatçı ve yazar dayanışma topluluğu kimliğiyle öne çıkan platformumuz, yazarları ve eserleriyle Türkiye’nin en büyük kitap fuarında okurlarla buluşmaya hazırlanıyor.

https://www.youtube.com/shorts/L0XRyeJex9I

Koordinatörümüz Kadir Temür’ün aktardığı bilgilere göre, @okuryazarkitaplar bu gönüllü etkinlikte yalnızca kendi yazarlarını değil, Türkiye’nin dört bir yanındaki tüm yazarları davet ediyor. Bu çağrı, edebiyatın birleştirici gücünü fuar alanında daha da görünür kılmayı hedefliyor.

📚 Fuarda Neler Olacak?

Okuryazarkitaplar yazarlarıyla imza günleri düzenlenecek.

Yazarlarımızın eserleri fuar salonunda sergilenecek, ayrıca eserler ile fuar alanında sosyal medya için tanıtım videoları çekilecek. Bu videolar plana yazara gönderilecek ve ınstagramda paylaşılacak.

Yazarlarımız diğer yazarlarla bir araya gelerek imza söyleşileri ve röportajlar gerçekleştirecek.

Katılımcılar yayınevleri ve fuarda bulunan yazarlarla tanışılacak, yeni iş birliklerinin kapıları aralanacak.

Fuar alanında vatandaşlarla sokak röportajları yapılacak.

Okuryazarkitaplar standı, coşku dolu atmosferiyle ziyaretçileri karşılayacak.

Bu etkinlik, yalnızca bir fuar katılımı değil; aynı zamanda kültür ve edebiyatın buluşma noktası olacak. Okuryazarkitaplar, yıllardır sürdürdüğü üretim ve dayanışma ruhunu bu kez fuar sahnesine taşıyor.

🎉 Siz de bu coşkuyu yaşamak için @okuryazarkitaplar topluluğuna katılabilir, fuar etkinliğinin bir parçası olabilirsiniz.

📅 Tarih: 13 – 21 Aralık 2025 📍 Yer: Beylikdüzü TÜYAP Kitap Fuarı

👉 Tüm kitap severleri @okuryazarkitaplar standına bekliyoruz.

Sorularınız ve doğrudan iletişim için 5056011047

Yazar ve sanatçılardan oluşan Whatsapp topluluğumuza (https://chat.whatsapp.com/Ju99pKo4w3BFj1sqjRjs8w) katılmak için tıklayın.

okuryazarkitaplarTV You-Tube (https://youtube.com/@okuryazarkitaplartv?si=ly7ltMmBcB3CHGTg) kanalımızı takip etmek için tıklayın.

Instagram( https://www.instagram.com/okuryazarkitaplar?igsh=bnl5cndubmo4a3du )hesabımızı takip etmek için tıklayın

Fuara giriş bileti almak için https://istanbulkitapfuari.com/online-bilet?gad_source=1&gad_campaignid=20616110067&gbraid=0AAAAADiCM5iIxVzfUJr2P5Bpz6sSpTNMi&gclid=Cj0KCQiAxJXJBhD_ARIsAH_JGjjX3Y-kfyCXalGtdhXH-bBYmGiCf9WOnDjPItty1zrNs6Dl4EsJx-oaAnsMEALw_wcB ☝️TIKLAYIN.

        

Kayıp Coğrafyanın İzinde

 

Doğu Türkistan’ın Sessiz Haritalarına Açılan Bir Seyahatname

Muhittin Çiftçi

Bir Sessizliğin İçinde Saklı Coğrafya

Taha Kılınç’ın Kayıp Coğrafyanın İzinde: Doğu Türkistan Seyahatnamesi adlı eseri, okuru yalnızca fiziksel bir yolculuğa değil; unutulmuş bir hafızaya, bastırılmış bir kimliğe ve suskun bir tarihin derinliklerine doğru çekiyor.

Bugün ağır bir insani krizle anılan Doğu Türkistan’ı, dışarıdan değil; bizzat sokaklarında dolaşmış bir tanığın gözünden anlatması, kitabı benzersiz kılıyor.

Gözlemlerden Doğan Hakikat

Kılınç, gazeteci titizliğiyle bölgenin kültürel dokusunu, mimarisini ve en çok da insan hikâyelerini merkeze alıyor. Propaganda dilinden uzak durarak, gördüklerini sarsıcı bir sadelikle aktarıyor.

“Sokaklarında dolaştığınız şehirler, bazen size değil, siz onlara bakarsınız; çünkü onlar artık konuşamayacak kadar yorgundur.”

Bu satır, kitabın ruhunu tek başına özetliyor:
Yorgun şehirlerin sessiz çığlığı.

Kültürel Tahribatın İzinde

Kılınç’ın anlatısı, Doğu Türkistan’daki dönüşümü yalnızca politik bir kriz olarak değil, bir medeniyet hafızasının silinişi olarak ele alıyor.

Kaşgar’ın eski çarşılarında, Urumçi’nin geniş beton caddelerinde adım adım kaybolan kültürün izlerini sürüyor.

“Orada gördüğüm her şey… bir coğrafyanın hafızasıyla birlikte nasıl silindiğinin acı bir fotoğrafıydı.”

Bu cümle, yazarın tanıklığının duygusal ağırlığını en sade hâliyle yansıtıyor.

Tarih, İnsan ve Dua Arasında

Kitap, tarihsel bilgiyle edebî duyarlılığı dengeliyor. Kılınç’ın dili yer yer bir dua, yer yer bir mektup gibi akıyor.

Bu yönüyle eser, bir seyahatnameden çok daha fazlası:
Bir vicdan çağrısı.

Kapanış: Unutmanın Sorumluluğu

Kayıp Coğrafyanın İzinde, okurunu yalnızca Doğu Türkistan’ı görmeye değil, sessizliği duymaya davet ediyor.

Yazar, kitabı şu güçlü hatırlatmayla mühürlüyor:

“Bazı yerler kaybolmaz; biz onlara bakmayı unuttuğumuz için silinirler.”

Bu seyahatname, Doğu Türkistan’ı anlamak isteyen herkes için zorunlu okuma niteliğinde; hem insanlık onurunu hem de kültürel hafızayı korumaya dair güçlü bir çağrı. Kayıp Coğrafyanın İzinde

Azrail’den Sonraki Adama Mektup

 Yazar Mustafa Karaman

Sevgili Dostum! “Unuttum,” demek bile hatırlamakmış.

Can Ağabeyim, sen inanabilir misin benim unutabileceğimi? Kim ne derse desin; bin canım olacak, binini de iste. Eline geçen o mektubu gönderdim. Bozkırın ortasındaki kentteki o evde kimse yok diye postacı iade etmiş, geri geldi. Üzerine bir bandaj çektim. Yazdım adresi verdim postaya. İnan ki on kez iade edilseydi bile on bininci kez yine gönderirdim.

Sizden ayrı olmuyor. Ama kalem ve kâğıda sığınıyorum. Karşıma alıyorum. Üç can dost bir arada, sobanın başında çay demlenmiş. Sen “demliğin dibini bulurum,” diyorsun. Ben de “daha bir bardak oldu, bana da bırakın arkadaş!” diyorum.

Can dost ile yine boş bir konu üzerine saatlerce tartışıyoruz. Şu anda anladım ki o tartışmalar deşarj ediyormuş beni, seni, onu… Birçok yerde ayrılıyoruz gibi olsa da bizi birleştiriyormuş düellolarımız. Şimdi bunu daha iyi anlıyorum.

Mektubunu aldığım zaman birkaç saat olmadı.

Mektubu elime verdikleri anda o kadar sevindim ki, yani o anda dünyanın tapusunu verselerdi elime bu kadar sevinmezdim. Ve değişmek isteseler de değişmezdim dünyanın tapusuyla. Okudum, okudum, tekrar tekrar okudum. Sen karşıma oturmuştun da benimle sohbet ediyordun.

Can Dostum!

Diyorsun ki şu anda saat 23.00, teybimde saz eserleri çalıyor. Ben de diyorum ki “bir teybim bile yok.” Belki de hâlâ şikâyet diyeceksin. Belki de “bir kedim bile yok”la Sezen Aksu’yu hatırlayacaksın.

“Bir teselli ver.” demiyorum Orhan abi gibi. Çünkü şöyle düşünüyorum. Teselli istemek, insanı monotonluğa, sıradanlığa, yaşayan ölülere çevirmek içindir. Sen ki, tesellini tüketmeseydin kalkıp da çoluk çocuğu bırakıp, bozkırın ortasındaki kente gelir miydin? Hayır, sen teselli edersen kendini veya beni. Et bakalım, teselli et. Bir kurşun da sen sık. Neyse dağıttım iyice.

(Şikâyet: Öldüğü yerde dirilmenin, tükendiği anda yeniden başlamanın ilk şartı.)

Ne güzel de tanımlıyorsun şikâyeti…

“Saat 23.35 olmuş, Çırak, bir çay demle de efkâr dağıtalım, bırak uyumayı ayaküstü.” diyorsun. Hemen aklıma ne geldi biliyor musun? Can dost’a oturduğu yerde uyuklarken “yine daldı rüya alemine” demen. Biraz önce tekrar, mektubu bilmem kaçıncı kez okurken önümde çay daha bir bardak bile doldurmamışım. Sonra arıyorum:

‘’Haydi abi gel, çay hazır!’’

Kaynak: https://www.okuryazarkitaplar.com/azrailden-sonraki-adama-mektup/

Aristoteles’in Temel Kavramlarının Gölgesinde Euripides’in ‘‘Hekabe’’ Adlı Oyunun İncelemesi

 Aristoteles’in Temel Kavramlarının Gölgesinde Euripides’in ‘‘Hekabe’’ Adlı Oyunun İncelemesi           

Yazar Yüksel Buse Şahin

 ÖN SÖZ

 Yunan tragedyası, M.Ö. 6. yüzyılın sonlarından itibaren Antik Yunanistan’daki tiyatrolarda sahnelenen popüler ve etkili bir drama türüydü. Bu türün en ünlü oyun yazarları Eshilos, Sofokles ve Euripides idi ve bu oyun yazarlarının eserlerinin çoğu ilk prömiyerlerinden yüzyıllar sonra bile sahnelenmeye devam etmiştir. Oyun M.Ö. 424 yılında yazılmıştır. Türü ise trajedidir. Oyun Truva Savaşı’nın hemen sonrasını ve savaştan doğan sonuçları konu edinir.  Bu çalışmada Aristoteles Poetikası’nın temel kavramları açıklanarak bu kavramlar üzerinden Euripides’in ‘Hekabe’ adlı tiyatro oyunu incelenmesi amaçlanmıştır. Çalışmada aynı zamanda Aristoteles’in Poetikası hakkında bilgiler verilmiş ve Yunan tragedyasındaki yeri ve önemi tiyatro oyununun üzerinden aktarılmıştır.

                              GİRİŞ

                       Oyunun Özeti

Troya Savaşı sona ermiş, kent yerle bir olmuştur. Troya Kraliçesi Hekabe, artık Yunanların esiridir. Bir zamanların güçlü kraliçesi, şimdi köle olarak Yunan gemilerinde zincire vurulmuştur. Kocası Priamos öldürülmüş, oğullarının çoğu savaşta can vermiştir. Hekabe yalnızca birkaç çocuğunun yaşadığını sanmaktadır; bunlardan biri Polyksene, diğeri ise Trakya Kralı Polymestor’a emanet edilmiş küçük oğlu Polydoros’tur.

Oyun, Yunan donanmasının Trakya kıyısında beklediği bir zamanda geçer. Hekabe’nin ilk felaketi, Akhilleus’un hayaletinin ortaya çıkmasıyla başlar. Akhilleus’un ruhu, Yunanlara rüzgârların esmesi için kendi mezarına Hekabe’nin kızı Polyxene’nin kurban edilmesini ister. Komutan Odysseus, bu isteği uygulatmak için gelir. Hekabe yalvarır, gözyaşlarına boğulur, kızını kurtarmak ister; ancak Polyxene onurlu davranır ve özgür bir şekilde ölümü kabul eder. Kurban edilmeden önce esaret altında yaşamaktansa ölmenin daha asil olduğunu söyler. Genç kızın ölümüyle Hekabe ikinci kez yıkılır.

Tam bu acıyı yaşarken yeni bir felaket haberi gelir. Hekabe’nin küçük oğlu Polydoros’un cansız bedeni kıyıya vurmuştur. Hekabe, oğlunu tanır ve Trakya Kralı Polymestor’un ihanetiyle gerçeği öğrenir: Polydoros’u, sakladığı hazineleri almak için öldürmüştür. Bu haber Hekabe’nin içindeki acıyı öfkeye dönüştürür.  Hekabe, Agamemnon’un desteğini alarak bir plan yapar. Polymestor’u kandırır, ona sözde gizli hazinelerin yerini göstereceğini söyler. Polymestor, altın umuduyla oğullarıyla birlikte Hekabe’nin yanına gelir. Ancak Hekabe ve yanındaki Truva kadınları, kralın üzerine atılırlar. Polymestor’un gözlerini oyar ve oğullarını öldürürler. Böylece Hekabe, oğlunun intikamını kendi elleriyle alır.

Olayın ardından Agamemnon gelir ve durumu yargılar. Polymestor, Hekabe’yi suçlar ama herkes onun hainliğini öğrenir; Hekabe’nin eylemi bir tür adalet olarak görülür. Yine de tanrılar dünyasında bu adalet, insani düzeyde bir huzur getirmez. Polymestor, Hekabe’ye bir kehanette bulunur: Kısa süre sonra köpek biçimine dönüşerek denize atlayacak ve orada ölecektir.

 Oyun, Hekabe’nin yaşadığı tüm felaketlerin ardından, insanın kader karşısındaki çaresizliğini ve adalet arayışının ne denli yıkıcı olabileceğini göstererek sona erer.

                    Aristoteles’in Temel Kavramları

 Aristoteles’in Poetika’sı tarihte sanat olayını araştıran ilk eserdir. Tek eseri olan Poetika’sında belli başlı temel kavramlardan bahsetmiştir. Bunlar, şiir ve tiyatro sanatının incelenmesi açısından oldukça kıymetlidir.

                Bunlardan başlıca olanlar şunlardır:

1. Mimesis (Taklit): Platon ve Aristoteles tarafından kabul edilmiştir. Aslen taklitetme anlamına gelir. Aristo’ya göre sanatın ve tiyatronun aslında bütünü bir taklitten, yani mimesisten ibarettir. O halde epos, tragedya, komedya, dithyrambos şiiri ile flüt ve kitara sanatlarının büyük bir kısmı; bütün bunlar genel olarak taklittir (mimesis). (s.11)

2. Anagnorisis (Tanıma, farkına varma): Bu yöntem de ilk olarak Aristoteles tarafından kullanılmıştır. Metinde bir şahsın ya da bilinen durumun aslında göründüğü gibi olmadığının farkına varılması olayı. Çoğu zaman bunun farkına varan kimse için bu farkındalık hem onu hem de hikâyeyi etkileyen bir dönüm noktası olabilmektedir. Cehaletten uyanma da denmektedir.

3. Peripeteia (Dönüş, tersine dönme): Olayların gidişatının hiç beklenmedik bir yöne doğru bir anda değişmesidir. Kişinin kaderinin tam tersi yönünde ilerlemesi olayı. Bu temel kavramın devreye girmesi izleyicinin ve okuyucunun ilgisini çeker. (2006 yılında The New York Times’da yayınlanan bir makalede Michael Cooper, William Weld’in Massachusetts valisi olarak ikinci dönemini “siyasi peripeteia” olarak tanımlamıştır: “ezici bir zaferle başladı ve hüsrana uğramış umutlar ve istifasıyla sona erdi.”)

4. Katharsis (Arınma, temizlenme): Belli duygulara (bunlar genelde merhamet ya da öfke) mahal vererek kişinin bu duyguları dışa vurması ile yaşanan bir rahatlama, bir temizlenmedir. Güçlü ve bastırılmış duygularından kurtulmaktır. Tragedyanın izleyici üzerindeki etkisidir. “Aristoteles tragedyanın gereğini, katharsis, temizlenme, tutkulardan arınma diye gösterir. Böylece, tragedyayı psikolojik olarak temellendirmek ister.” (s. 102)

5. Mythos (Olay örgüsü): Öykünün kendisi, yani olay örgüsüdür. Aristoteles için önemli bir kavramdır çünkü olay örgüsü bir bütünlük içerir.

Aristoteles’in Kavramlarına Göre ‘Hekabe’ Adlı Oyunun İncelenmesi

1. Mimesis (Taklit): “Ah yavrum! Senin için gözyaşlarım kurudu.Bu eller seni okşamaya alışmıştı.Şimdi soğuk bedenine dokunmaya korkuyorum.Benim için tek teselli senin onurlu ölümün olacak.”Bu sahnede Euripides, mimesis yoluyla bir annenin yaşadığı yıkımı sahneye taşır.Seyirci, Kraliçe Hekabe’nin değil, insanın trajedisini görür. Hekabe’nin acısı ne sarayane soya özgüdür, evrenseldir. Bu da tragedyanın Aristoteles’in tanımındaki temelişlevini yerine getirir: “İnsan eylemlerinin taklidi aracılığıyla korku ve acıma duyguları uyandırmak.”

2. Anognorisis (Tanıma, farkına varma): Hekabe’nin küçük oğlu Polydoros’u emanet ettiği Polymestor’un aslında dost olmadığını, altınları ele geçirmek için oğlunu öldürüp denize attığını öğrendiği an, bu tanıma örnek verilir. “Kendi misafirimdi benim, evimde, soframda, şu Trakyalı binici, çocuğu ihtiyar babası gizlice ona götürüp emanet etmişti… Onca misafirlik böyle mi karşılanacaktı?”(s. 38)

 3. Peripeteia (Dönüş, tersine dönme): Hekabe soylu, asil ve zengin bir kraliçe iken şehrin işgale uğramasının ardından bir saraydan çıkıp bir çadırda köle olarak hayatına devam etmesi. Oğulları ve kızları hayatta ve sağlıklı iken çoğunun ölmüş ve kayıp olması.

 “Ah, koca saray, bir zamanlar mutlulukla doluydu, ah, zenginlikle yüklü, hele çocuklar en büyük mutluluktu, ah, sen Priamos ve çocukların buradaki tiritlemiş ihtiyar anneleri, -tüm onurumuz gasp edilip de nasıl bir boşluğa düşmekteyiz böyle? Ve birimiz sarayının zenginlikleriyle, öbürümüz, kentin yurttaşlığının verdiği onurla nasıl övünüp dururduk. Ama bunların hiçbir anlamı yok artık.”(s. 35)

4. Katharsis (Arınma, temizlenme):  Hekabe’nin oğlunun ölümünü öğrendikten sonra artık tamamen kinle dolması ve o zamana kadar pasif ve çaresiz bir kadınken tamamen, intikam ateşi ile yanması olayı bu kavrama verilecek en güzel örnektir. Bu ateş ile Trakya Kralını tuzağa düşürüp gözlerini kör edip oğullarını da öldürür. “Şimdi kapının önüne çıkınca göreceksin, nasıl körler gibi yalpalayarak öne doğru sürükleniyor ve kahraman Troyalı Kadınlarla birlikte şişlediğim oğullarının ölüsünü de göreceksin… Çekti cezasını bak, çadırdan çıktı geliyor, gördün mü?” (s.52)

        Sonuç

 Polyxene’nin kurban edilmesi, Polydoros’un ölümü ve Polymestor’un cezalandırılması, mantıksal bir neden-sonuç zinciriyle birbirine bağlanır. Kahramanın yazgısındaki değişim ve fark ediş anı, tragedyanın dramatik etkisini güçlendirir. Hekabe’nin bir kraliçeden köleye dönüşmesi, ardından bilinçli bir intikamcıya evrilmesi anlatılır. Seyircide uyandırılan acıma ve korku duyguları, oyunun sonunda ruhsal bir arınmaya dönüşür.  Hekabe’nin yaşadığı kayıplar ve intikam arayışı, mimesis yoluyla insanın evrensel acısını sahneye taşır. Sonunda Hekabe’nin kaderi, insanın adalet arayışıyla sınanan trajik doğasını gösterir ve tragedya seyirciye hem sarsıcı hem de arındırıcı bir deneyim sunar.

KAYNAKÇA

GÜÇBİLMEZ, Beliz, Antik Yunan Tiyatrosunda İroni, (1994)

Euripides, Hekabe, (2013), Mitos Boyut

Aristoteles, Poetika, (1987), Remzi Kitabevi

DANIŞ, Enise Betül, Aristoteles’in Mimesis Teorisini Doğa, Gaye Ve İşlev Kavramları                               Üzerinden Okuma Denemesi, (2022) 

Kaynak: https://www.okuryazarkitaplar.com/hekabe-isimli-tiyatro-eserinin-incelenmesi/

Sessiz Sofra

Muhittin Çiftçi, 1982 Yazında Adana’nın Seyhan ilçesinde doğdu. İlk, orta ve lise öğrenimini Adana’da
tamamladıktan sonra yükseköğrenim için Sivas Cumhuriyet Üniversitesine gitti. Öğrenim hayatı
sonrasında Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı’nda görev aldı halen aynı bakanlıkta görevini
sürdürmektedir. taşra yaşamı, aile yapısı ve toplumsal dönüşüm gibi temalara odaklanan bir yazardır.
Edebiyatla olan bağı, gözlem gücünü şiirsel anlatımla birleştirmesinden gelir.
İlk romanı olan Sessiz Sofra, yıllar süren gözlemlerin ve içsel birikimlerin ürünü olarak ortaya çıkmıştır.
Köy hayatının sessiz derinliğini ve aile içi bağların dramatik çözülmelerini ele alan bu eser, modern
edebiyatın duyarlılığına sahip bir yapıttır.
Yazar, sade dili, içe dönük karakter çözümlemeleri ve sosyal eleştiri niteliği taşıyan kurgusuyla dikkat
çekmektedir.

Sessiz Sofra Kitabı Dış Kapak Yazısı

Bir köyün sükûnetine konuşan bu roman, yalnızlık ve iletişimsizlik üzerine dokunaklı bir demeç sunuyor. Kitap boyunca, içsel sessizliğine gömülmüş bir adamdan üç kuşak sonrası torunu Cihan’a uzanan hikâyede, kuşakların birbirine nasıl yabancılaştığına tanık oluyoruz. Dede ve torunun sofrası, kuşaktan kuşağa aktarılan sessiz mirasın ve kırılgan bağların simgesidir. Kopuk iletişimlerle örülü bu dünyada, doğanın dili ise onlarla konuşmaya devam etmektedir. Duygusal derinliğiyle okuru saracak olan Sessiz Sofra, insan ruhunun en izbe köşelerine sessizce dokunuyor.                                                                                                                                                                                                                                                                                               MUHİTTİN ÇİFTÇİ- https://www.okuryazarkitaplar.com/sessiz-sofra/

Bm’ye Sesleniş

 

Sayın BM Üyeleri:

Bugün, burada size sesleniyor olmak benim için farklı bir deneyim oldu. Bu konuşmayı, yapıp yapmama konusunda çok düşündüm. İçimden geçenleri anlatmak istediğim çok şey var. İçinde bulunduğumuz bu zamanda dünyanın geldiği nokta inanılmaz. Aslında her zaman zorluklar olmuş ve insanlar bir şekilde üstesinden gelmişler zorlukların. Ancak hiç bu kadar sıkışmamışlar. Ben bu yaşadığımız döneme, biraz daha duygusal yaklaşıyorum. Bitmeyen ego savaşları, halklara çok daha acı verici bir şekilde yansımaktadır. Bencilce ve sadece bir kesimi dikkate alarak verilen kararlar sonucu geldiğimiz nokta, hiç de iç açıcı değil. Bu süreçte, zor olanı daha da zorlaştırdık. Buradan başka bir dünya yok, gidilecek. O yüzden başta, burada bulunan insanlar olmak üzere hepimize görevler düşüyor. Birlik olmalı, birbirimizin elini sıkı sıkıya tutmalıyız. Hangi ırk, din ve milletten olduğuna bakılmaksızın herkese adalet, hak ve özgürlükler eşit olmalıdır. Bu, bir rica ya da lütuf değil, olması gerekendir.

Hayat, hiçbir zaman bize soruları bildiğimiz yerden sormadı. Dünyanın derdi, çilesi bitmez dedik, yetiremedik kendimizi bu yeryüzüne. Kabul etmedik yaşananları ve kimseyi anlamaya çalışmadık. Kaybolan, geçip giden zamanın arkasından bakakaldık hep. Avuçlarımızı gökyüzüne açık tuttuk ama gönüllerimiz kapalıydı, birbirimizin gönlüne. Sevemedik kimseyi, Yaradan’dan ötürü. Dönüştüremedik ruhlarımızı, rehber olması için başka ruhlara. Yüzleşmekten kaçtık, savaşmak daha cazipti suçladıklarımızla. Sonuç ise kocaman bir hüsran. Gittikçe marjinalleşen fikirler, âdeta çatışmak için sırada bekliyor. Bugün, dünyanın dört bir tarafında bitmeyen savaşlar, şimdiye kadar konuşulamayanlardan kaynaklanıyor. Sesimizi çıkartmadığımız, her haksızlık aslında eninde sonunda bize de dokunacaktır. Yıllardır süregelen zulümlere maruz kalan Gazze, Doğu Türkistan, Yemen ve birçok bölgede yaşananlara dur demedikçe dünya daha kötü bir hal alacak. Masum çocukların, suçsuz insanların çığlıkları bizi rahat bırakmayacak.
Gelin, yeniden başlayalım, dünyayı yaşanılabilir bir yere dönüştürmeye. Bugün, buradan yeni günle beraber taze bir güneş doğsun hayatlarımıza. Ertelediğimiz, sonra yaparız, dediğimiz bütün iyi niyetler, ortaya dökülsün. Saf gönüllerin, sevgi çığlıkları yükselsin semaya. Güzel günleri, daha güzel günler kovalasın. Eminim, buradan çok daha aydınlık fikirler, birbiriyle iyilikte yarışacak güce sahip. O zaman yaşanılacak bir iklim olur her yerde, koşulsuz mutluluklar sarar dünyayı. Gelecek nesiller iyileştikçe daha iyi nesiller gelecek. Belki bir ütopya gibi gelebilir söylediklerim, hatta çoğunuz ikinci cümlemden sonrasını kaile bile almadınız. Çok daha önemli işleriniz var, hallolacak. Fakat burada bu adım atılmadıkça hep ertelenecek dünyanın düzelme ihtimali. Hâlbuki dünya bir olunca kötüler yer bulamaz kendine.” Dünya beşten büyüktür!” sözünü de unutmamak gerek. Ben, bir tohum atıyorum toprağa, bana düşen görev bu. Siz de kendi görevlerinizi yapmaya bir o kadar yakınsınız. NEDEN OLMASIN?

Kübra Çakar- 
https://www.okuryazarkitaplar.com/bmye-seslenis/

Sibel K. Türker: "Cennette Gibiyim" ile İçsel Direnişin ve Güvencesiz Hayatların Şairanes

Çağdaş Türk edebiyatının en derinlikli ve kendine özgü seslerinden biri olan Sibel K. Türker, eserleriyle okuru sadece olay örgüleriyle değil, yarattığı ruhsal atmosfer ve dilin incelikli kullanımıyla da sarsar. Onun yazını, modern bireyin –özellikle de modern kadının– iç dünyasındaki fırtınaları, toplumsalın dayattığı gerçekliklerle çarpışmasını, zarif ama bir o kadar da sert bir dille anlatır. 2024 yılında yayımlanan ve 2025 Duygu Asena Roman Ödülü'ne layık görülen Cennette Gibiyim ise, Türker'in bu edebi kimliğini ve yazın dünyamıza yaptığı katkıları özetleyen bir başyapıt niteliğindedir.

"Cennette Gibiyim": İsminin İronisinde Saklı Bir Hayatta Kalma Mücadelesi

Romanın adı, Cennette Gibiyim, başlı başına bir ironi ve iç hesaplaşmanın kapısını aralar. Bu ifade, romanın anlatıcısı ve başkarakteri Temenni'nin, korkunç bir gerçekliğin üzerini örtmek için kullandığı bir avunma, bir tür kendini kandırma çabasıdır. Temenni, annesini öldüren babasının afla hapisten çıkması ve kendisini de öldürme ihtimaliyle yaşayan bir kadındır. Bu psikolojik gerilim, onu sürekli bir tetikte olma, "güvencesiz" bir hayat sürme haline mahkum eder.

Türker, bu bireysel trajediyi anlatırken aslında çok daha büyük bir toplumsal yaraya parmak basar: "Kadınlara düşman bir memlekette bir kadın olarak yaşamanın" yarattığı varoluşsal güvencesizlik. Temenni'nin korkusu, yalnızca babasına özgü değildir; üçüncü sayfa haberlerinden, gece yarısı sokaklarından, erkek egemen tarih yazımından beslenen kolektif bir korkunun tecessüm etmiş halidir. Ancak Türker, bu trajik durumu bir mağduriyet anlatısına dönüştürmez. Aksine, romanı bir içsel direniş ve hayata tutunma alanı olarak kurgular. Temenni'nin "yaşamak" temennisi, pasif bir dilek değil, aktif bir mücadeleye dönüşür. Yazarın da ifade ettiği gibi, "Durmadan dönüşen bir 'ben' vardır ortada. Dünkü 'ben' ile bugünkü 'ben' aynı kişiler değildir." İşte bu dönüşüm, karakterin korkularıyla yüzleşme ve nihayetinde "ne ölmekten ne de öldürülmekten korkan birine" dönüşme sürecinin ta kendisidir.

Dil Bir Sığınak, İroni Bir Direniş: Türker'in Edebiyat Anlayışı

Sibel K. Türker'in yazın dünyamıza en önemli katkılarından biri, dili kullanma biçimidir. Onun metinlerinde dil, sadece olup biteni anlatmanın bir aracı değil, aynı zamanda bir sığınak, bir direniş alanı ve bir varoluş biçimidir. Cennette Gibiyim'de Temenni'nin zihninden akan iç monologlar, kırılganlığın ve gücün, korkunun ve cesaretin iç içe geçtiği bir psikolojik harita çıkarır önümüze.

Yazarın, "Ben ironi seven bir yazarım, ironi bir direniş biçimi olabilir" sözü, onun poetikasının anahtarıdır. Romandaki "cennette gibiyim" ifadesi de bu ironik dilin en güçlü örneğidir. Bu ironi, acıyı hafifletmek için değil, onunla yüzleşmenin bir yoludur; trajik olanı olduğu gibi kabullenmek yerine, ona dilsel bir müdahalede bulunmaktır. Aynı zamanda, "sessizlik ve söylenmeyenler" de Türker'in eserlerinde büyük bir anlam yükü taşır. Sessizlik, çoğu zaman bir çığlık, bir isyan veya anlatılamayanın ta kendisi haline gelir. Bu durum, onu Türk edebiyatında kadın deneyimini anlatma geleneğinin öncüleri olan Leyla Erbil, Sevim Burak ve Latife Tekin gibi isimlerin açtığı yolda ilerleyen özgün bir ses haline getirir.

Sibel K. Türker'in Yazın Dünyamıza Çok Yönlü Katkıları

• Kadın Edebiyatına Derinlik ve Cesaret: Türker, kadın karakterleri sığ klişelerden kurtararak onlara psikolojik bir derinlik ve karmaşıklık kazandırır. Hayatı Sevme Hastalığı, Meryem'in Biricik Hayatı ve elbette Cennette Gibiyim gibi eserler, kadınların arzularını, korkularını, toplumsal tabularla çatışmalarını ve nihayetinde kendi "ben"lerini inşa etme mücadelelerini anlatır. Bu anlamıyla, sadece edebi değil, aynı zamanda toplumsal bir yüzleşmenin de kapısını aralar.
• Ödüllü Bir Öykücülük Geleneği: Yunus Nadi Öykü Ödülü'nü alan Öykü Sersemi ve Haldun Taner Öykü Ödülü'ne değer görülen Ağula gibi eserleri, onun kısa anlatıdaki ustalığının kanıtıdır. Türker, öykü türünde de dilin sınırlarını zorlayan, modern bireyin yalnızlığını ve yabancılaşmasını kısa ama vurucu sahnelerle resmeden bir yazardır.
• Modern Bireyin Psikolojik Haritasını Çıkarmak: 2000'li yıllar Türk edebiyatında, bireyin iç dünyasını bu denli merkeze alan ve toplumsal eleştiriyi bu içsel yolculukla harmanlayan az sayıda yazardan biridir. Eserleri, bireyin toplumsal ahlak ve değer yargılarıyla olan çatışmasını, olay örgüsünden daha çok karakterin zihinsel süreçleri üzerinden okura hissettirir.
• Üslup ve Biçimde Özgünlük: Kıvrak, esprili, hezeyanlara varan iç monologlarla bezeli ve son derece dinamik bir anlatım dili vardır. Bu dil, okuru karakterin ruh halinin tam merkezine yerleştirir ve empati kurmanın ötesine geçerek, o ruh halini bizzat deneyimlemesini sağlar.

Sonuç: Rahatsız Eden ve İyileştiren Bir Kalem

Sibel K. Türker'in metinleri, özellikle de Cennette Gibiyim, okuru rahatsız eder, çünkü görmezden gelmeye alıştığımız gerçeklikleri, korkularımızı ve kırılganlıklarımızı yüzümüze vurur. Ancak aynı zamanda iyileştirir de; çünkü bu karanlıkta dahi bir direniş, bir dayanışma ("kız kardeşliğin temelinden") ve yaşama arzusunun ışıldadığını gösterir. Onun kalemi, "sözcüklerin en narin yerinden" yani insanın kalbinden konuşur. Sibel K. Türker, çağdaş Türk edebiyatında sadece neyin nasıl söylendiğine değil, aynı zamanda nelerin sessizce direndiğine de odaklanan, bu anlamda edebiyatımızı hem derinleştiren hem de zenginleştiren vazgeçilmez bir sestir.

Sibel K. Türker, Cennette Gibiyim ve Türk Yazınında Derinlikli Bir Ses

Modern Türk edebiyatının içe dönük, ruhsal katmanları çözümleyen seslerinden biri olan Sibel K. Türker, her eserinde insanın kırılgan yanlarını zarif bir dille açığa çıkaran bir yazardır. Cennette Gibiyim romanı, onun bu içsel derinliği ve diliyle yarattığı psikolojik atmosferin en yoğun örneklerinden biridir. Bu roman, bireyin iç dünyasıyla toplumsal gerçeklik arasındaki çatışmayı sessiz ama sarsıcı biçimde işler.

Romanın merkezinde, kendini “cennette gibiyim” diyerek avutmaya çalışan, ama aslında büyük bir yalnızlığın ve geçmişin gölgesinde yaşayan bir kadın anlatıcı vardır. Türker, bu iç monoloğu aracılığıyla kadın kimliğinin, belleğin ve arzunun sınırlarını sorgular. Anlatıcı, gündelik hayatın sıradanlığında saklı büyük acıları ortaya sererken, dilin incelikli oyunlarıyla bir tür içsel direniş kurar.

Türker’in üslubu, Türk edebiyatında kadın anlatı geleneğinin dönüşümünde önemli bir yere sahiptir. Onun metinlerinde dil, yalnızca bir ifade aracı değil, aynı zamanda bir sığınak ve direniş alanıdır. Kadınların bastırılmış, ötelenmiş ya da yok sayılmış duygularını sahici bir tonda dile getirir. Cennette Gibiyim, bu açıdan bir bireysel roman olduğu kadar, bir toplumsal yüzleşme metni olarak da okunabilir.

Sibel K. Türker, 1990’lardan bu yana edebiyatımıza kazandırdığı öyküler, romanlar ve denemelerle, Türkçenin ruhsal derinliğini besleyen bir damardır. Hayatı Sevme Hastalığı, Bir Deliler Evinin Yalan Yanlış Anlatılan Kısa Tarihi gibi yapıtlarında da görüldüğü üzere, onun yazınında “suskunluk” bile bir anlam taşır; sessizlik, çoğu zaman bir isyan biçimidir.

Edebiyatımızda kadınların iç sesine kulak veren, bunu estetik bir dil düzleminde inşa eden yazarlardan biri olarak, Sibel K. Türker; Leyla Erbil, Sevim Burak ve Latife Tekin’in açtığı patikayı kendi özgün sesiyle derinleştirir. Onun kaleminde “benlik” arayışı, bir kadın olmanın yanı sıra insan olmanın kırılgan dengelerini de gözler önüne serer.

Sonuçta, Cennette Gibiyim yalnızca bir roman değil, çağdaş Türk edebiyatının ruhuna ayna tutan bir içsel deneyimdir. Sibel K. Türker’in metinleri, okuru hem rahatsız eder hem de iyileştirir; çünkü o, sözcüklerin en narin yerinden konuşur — yani insanın kalbinden.

---

Yazar Künyesi

Muhittin Çiftçi – Şair, yazar ve kültür eleştirmeni. Edebiyat ve düşünce yazılarını çeşitli dergilerde yayımlamaktadır.